گیله مرد
اینبار با کارهای بومی تری آمدم ...
صبحانه
طعم لاهیجان داشت
روی سفره نهار
رودبار و
آستانه و
انزلی را
کنار هم چیدی
من
به دست پخت تو
ایمان دارم
اما ما می توانیم
روز های بهتری
داشته باشیم
بهانه های زیباتری
که در هیچ اطلسی
نمی گنجد
و آن را نمی شود
در هیچ کتاب آشپزی
پیدا کرد
با این همه
آباد ترین جای دنیا
همین
حلبی آباد
خودمان است
که من را
کنار تو
نشانده است
جه او روشنایی هَندِم ، ها چراغ سو بمانست
جه او آسمان صدا ، ای موشته اَرسو بمانست
پرا گیفته حج حجی ، خو خومه یا یادا کوده
اَمَرِ ها جغد ناله - کورِ غو غو - بمانست
هچینی دانه واشاندیم ، هچینی گول بوکودیم
مره کی ای پوشته لم ، ای کول کویی لو بمانست
جه عرق فوکودن و رامته یا بوشو - بی یه
ایتا چرک پیرهن و ها خالی چانچو بمانست
جی چاکون وا کودنُ واسین واسینِ زندگی
اَمَرِ ها کله – کله ، پاره ابرو بمانست
جه نفس بکفتیم اما ، امی دیل خوشه کی اقلا
اَ بچاسته دستِ رِ ، ای سینه ، هو هو بمانست
